Een proces van januari t/m zomer 2025

Vandaag is het 15 april. Ik nader bijna het moment van een jaar geleden ontregelen en opgenomen worden. Ik ben me er bewust van. Weet je nog? Vorig jaar? Zullen we dat dit jaar maar niet doen? Maar ja, niet doen. Dat klinkt bijna alsof ik er schuld aan had en dat had ik niet. Feit blijft dat vorig jaar gewoon heel veel dingen tegelijk kwamen. Mijn therapeut ging na 10 jaar met pensioen. Mijn man had een burn-out. Mijn plannetje om over te gaan van de GGZ naar een “gewone” huisartsenpraktijk ging niet door, want “ze hadden geen plek voor mensen zoals ik” en dan nog het hele vraagstuk rondom werk; waar word ik nou warm van? waar ligt mijn passie? Hoe kom ik daar achter? Maakte me ook onzeker. En de afbouw van medicatie niet te vergeten; ik zat op maar 150mg quetiapine en 75mg kortwerkende quetiapine. En kennelijk ligt daar mijn grens, want met die hoeveelheid en wat er om me heen gebeurde ontregelde ik.

De storm klaart iets op nu. Ik eindigde mijn vorige verhaal met; als we hier maar doorheen komen. En geef ons de kracht en het geduld en de liefde om hier beter uit te komen. Ik vroeg me toen echt af of het wel zou lukken. En vooral ook, of het ons samen zou lukken. Inmiddels kan ik zeggen van wel. Het is heel pittig geweest en soms nog. Herstel van een burn-out bij mijn man duurt lang. Hij is momenteel ook aan het zoeken naar balans en aan het kijken naar zijn energieverdeling. En hij werkt weer! Opbouwend en nog niet volledig, maar hij doet het. En ik ben heel trots op hem. Zelf stoei ik ook met mijn energieverdeling. De ene dag doe ik teveel, de andere dag te weinig en beide levert op dat ik me dan moe voel. Ik heb dus weer naar oude documenten gekeken die me hielpen in 2014 en 2016 tijdens die andere psychoses. Ik heb een dagstructuur voor mezelf neergelegd, die me helpt met; ontspanning, inspanning, rusten en activiteit. Nu gaat het beter. Ik kan daardoor op mezelf terugvallen. Ik heb immers zelf de structuur geschreven en dat helpt ook met me er aan houden. En ik ben mijn signaleringsplan weer gaan aanpakken. Wat stond er ook alweer in en wat niet? En inmiddels ben ik weer een ervaring rijker en kan ik weer meer en betere signalen opschrijven. En zelf kijken waar ik me per dag bevind. Dat helpt ook! Want ik heb ook tips voor mezelf opgeschreven voor wat ik kan doen als het niet zo goed gaat.

Dan de mijn-fijne-therapeut-is-weg-kwestie. Inmiddels heb ik een FACT-team om me heen en zijn we samen aan het kijken naar de beste behandeling. Ik kan als ik even voel dat het niet goed gaat bellen en een keer per week komen ze bij me thuis. Ik voel me gedragen en veilig en heb het gevoel dat als er weer iets gebeurd ik er niet alleen voor sta. Dat is echt heel fijn. Soms is er ook schaamte die zegt dat het zwak van me is om hulp aan te nemen en volstrekt niet nodig. Maar ik weet uit vorig psychoseherstel dat ik juist alle positieve steun om me heen nodig heb om hier doorheen te komen. Want ik ben nog behoorlijk negatief en door de psychose heb ik weinig energie. Dat maakt me soms neerslachtig en verdrietig, omdat ik aan de ene kant niet kan en aan de andere kant heel streng ben voor mezelf en heel ongeduldig. Ik heb een hekel aan niks kunnen doen en ik vind het ronduit klote om steeds maar te moeten wachten tot dingen uit zichzelf weer verbeteren. Dus, voor mij, om om te gaan met deze negativiteit is om hulp vragen in een kwetsbare situatie waarschijnlijk een van de krachtigste dingen die ik nu voor mezelf kan doen. Ik neem daarmee verantwoordelijkheid voor mezelf en neem mijn situatie serieus. En daarmee belast ik mijn omgeving zo min mogelijk. Want als ik constant alleen maar negatief ben, bijvoorbeeld in mijn gezin, dan heeft dat ook impact op hen. Dus hulp is eigenlijk alleen maar wenselijk, want de ballast die is er en die voel ik en inmiddels ben ik ook zover dat ik me er van wil ontdoen.

Toch nog cognitieve klachten..

Moeheid, slecht geheugen, niet goed uit je woorden komen als je te moe word, dingen 4x vragen, omdat mijn denken supersnel is en zo snel van de hak op de tak springt dat ik vergeet wat er ook alweer gezegd is en me daardoor slecht kan concentreren…en verder? Ik moet eerlijk zijn, maar ik ben zo gewend om te zeggen; ja hoor, het gaat wel weer. Dit kan ik wel. Niet zeuren, stel je niet aan. Je bent nu een jaar verder. Maar van binnen voelt het heel anders. Mijn gevoel zegt; dit kan ik nog helemaal niet. Maar mijn hoofd dendert door. Ik heb echt te leren om te zeggen; nee, ik ben er echt nog niet. Ik zit echt nog in het gips, om in beeldspraak te schrijven. Sommige dagen heb ik de fut en het uithoudingsvermogen gewoon niet om het huishouden te doen en dagelijkse taken af te maken. Soms wel. Het wisselt.

Het belangrijkste inzicht dat ik kreeg uit deze situatie en die ik heb verworven deze keer; overgave. En hoe je dat doet. Mij helpt het om te denken; alle wereldproblemen, het feit dat ik weer een psychose heb gehad en daar nu nog steeds last van ondervind. Die liggen in de handen van het hogere en buiten mijn cirkel van invloed. Waar ik wél invloed heb? Op mezelf; mezelf steeds beter leren kennen en weten waar mijn grenzen liggen. Hoe die voelen en wanneer ik te ver ben gegaan. En hoe ik mezelf binnen mijn tolerantie venster hou; de balans vinden tussen activiteit en rusten en me daar aan houden en wat dat betekent. Soms heel saai zijn en soms op je strepen gaan staan. Net zolang totdat er iets ontstaat wat wél bij je past en wat wel te doen is. Want, door dicht bij jezelf te blijven en dat ook te communiceren vallen steeds meer dingen af die niet bij me passen. En hopelijk komt er dan ook een tijd dat er steeds meer dingen komen die wél bij me passen.

Verder ben ik goed bezig…

In oktober startte ik met een online training van Jan Bommerez over ontwikkelingstrauma; http://www.jan.bommerez.com. Een training gericht op het lichaam, zenuwstelsel, lichaamsbewustzijn, een container opbouwen. Ik startte ermee, omdat ik voelde; ik moet niet met mijn hoofd bezig zijn, maar met mijn lijf. De zin: “Ga nou eens voelen!”. Zingt nog door mijn hoofd, van mijn eerdere therapeut. Ik kon maar niet begrijpen waarom ik niks voelde. En als ik zo terugkijk, al heel lang niet. De cursus sluit naadloos op mijn vragen aan. Waarom het komt dat je niets voelt als je jeugd/ontwikkelingstrauma hebt. Hoe dat zit. En waarom je bijvoorbeeld steeds maar met moeheid blijft zitten en moeilijk je emoties kan reguleren. Hij legt het allemaal uit!

Ineens vallen stukjes op hun plek en niet meteen, maar geleidelijk aan begin ik me beter te voelen. Het helpt me. En in combinatie met gesprekken heb ik volgens mij de formule te pakken die me verder brengt. Ik begin langzaam weer wat te durven.

Drempels over

Sinds vorige week heb ik besloten dat als ik iets wil veranderen ik uit mijn veilige cocon moet komen. Behandeling starten lukt nog niet. Niet, omdat ik niet wil, maar omdat de stappen er naartoe te groot zijn. Ik kwam er in het vorige gesprek in de kliniek achter dat ik nog teveel last had van herinneringen aan mijn opname. Ik liep weer door de gangen, deze keer met gezonder verstand, en was vooral bezig met; ‘en daar was mijn kamertje, en daar heb ik in mezelf zitten praten, en daar ging ik roken’ enz. En dan moest het gesprek nog beginnen. Vervolgens ontregelde ik bijna weer in dat gesprek, ik zag weer dingen. En vooral eigenlijk, omdat ik dus én die herinneringen had, van; weet je nog dat was vet shit. En er vervolgens een gesprek kwam met alle nare dingen die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt er nog bovenop. Dat was te snel, teveel. Een recept voor de verkeerde kant op. Ik dacht; hier leer ik dus van. De volgende keer wil ik dit niet meer.

Dus, besloot ik; verandering. Waar ga ik beginnen? En hoe houd ik het klein voor mezelf?

Ik kan geen autorijden. Dat mag niet, want ik slik elke avond nog 1 mg lorazepam. Heel onhandig is dat. Ik heb geprobeerd die 1 mg eraf te halen, maar, resultaat: van 1 naar 0: paniekaanval. Dat was niet tof. Conclusie: te snel, teveel. Alweer. Oké, niet handig. Dan van 1mg naar 0,5. Dat ging, maar ik werd zo moe van alle prikkels die bij me binnenkwamen dat ik na een week dacht; dit is eigenlijk ook niet oké. Zo kom ik er niet doorheen. Conclusie: te vroeg begonnen met afbouwen. Kennelijk heeft mijn lichaam nog heel veel behoefte aan rust. Dus weer terug naar 1. Daar zit ik nu dus nog steeds op. Maar ik heb besloten, na deze ervaringen dat ik de 1mg voorlopig nog maar even houdt. Zodat mijn lichaam de rust kan pakken die het kennelijk nodig heeft. Plan is om na de zomervakantie en na een keukenrenovatie (anders veel te tumultueus), met ook weer een nieuwe psychiater waarschijnlijk opnieuw te proberen. Maar dan met een kwartje eraf.

Maar goed. Dat betekent dus; 1 mg lorazepam, geen autorijden. Toen bedacht ik. Oké. Dus als ik ergens wil komen dan moet ik met de fiets of openbaar vervoer. Fiets gaat prima. De prikkels zijn goed te hanteren en ik bepaal zelf tempo. Dus dat gaat goed. Openbaar vervoer; niet zo goed. Veel prikkels! Veel om rekening mee te moeten houden. Veel mensen. Oké. Hoe tackelen we dat?

Toen kwam ik “Loops” tegen. Oordoppen die gedeeltelijk decibellen weghalen uit de omgeving. Genoeg om het dagelijkse leven nog te horen, en genoeg om de ruis weg te halen. Resultaat van die dingen: veel meer rust, minder prikkels, minder moe. Top! Dus nu durfde ik een treinreis wel aan. Mijn eerste idee was, naar Breda, naar mijn ouders, daar blijven slapen en weer terug. Veilig, leuk. Maar toen mijn moeder voorstelde om ook nog uit eten te gaan en ook nog te willen wandelen met een vriendin ging mijn alarmsysteem af. AAA, neeee, teveel, te snel. Te groot! Dit wil ik niet! Daar gehoor aan gegeven. En maar goed ook. Als ik toen gegaan was, zonder oordoppen, want die waren toen nog niet binnen, had ik in overvolle treinen gezeten, want het was ook nog koningsdag en het glazen huis was in Breda. Dat had goed mis kunnen gaan. Ik voelde me toen zo goed over die beslissing van niet gaan. Ik dacht; ik had anders echt in een wespennest gezeten. En kom daar dan, al kwetsbaar, maar weer eens uit.

Ik koos voor veiligheid. Voor mezelf. Voor het eerst. Veiligheid. Dat stond nooit echt op mijn prioriteitenlijst. Maar mijn ervaringsdeskundige wees mij daarop. Mag je veilig zijn? En dat inzicht, dat dat eigenlijk nooit mocht van mezelf, maakte dat ik nu dacht; ja, jawel. Dat mag. Dat ben ik waard :). En er viel een hele grote rust en opluchting over me heen.

Celebrating small wins

Maar toen. Nog steeds geen treinreis. Nog steeds geen auto kunnen rijden. Wel kunnen fietsen, maar je woont in een dorp, dus hoe ga je ergens komen?

Kleinere stappen! Ik bedacht stap 1. Wat vind ik leuk. Waar is dat? Kan ik dat met de trein? En weer terug? Zou ik genoeg energie hebben? Zou het me lukken? Angst. Vrees voor terugval. Maar ik koos voor een uitje naar de kunstwinkel. Dat vind ik leuk! En daar ga ik plezier aan hebben. Want, nieuwe doeken, ik kan weer nieuwe werken maken en ik vind een kunstwinkel altijd een soort grote speelgoedwinkel, maar dan voor volwassenen :). In Arnhem. 10 minuten met de trein. Trein uit, naar de winkel, kort praatje, winkel uit, terug naar de trein, 10 min trein, thuis. En rusten. Gelukt! Ik was trots en had mijn angst overwonnen. Geen terugval, niet over de grens gegaan, geen dingen zien en ik had een beloning voor mijn werk. Nieuwe doeken 🙂 Jee!. Succes ervaring!

Toen vandaag. Ik dacht, stap 2, wat vind ik leuk en hoe ga ik dat aanpakken? Er stond al heel lang op mijn lijst om naar Ixta Noa te gaan weer. Maar het lukte me steeds maar niet om te gaan. Bang voor gezichtsverlies; ik had daar immers 2,5 jaar gewerkt en was een goede gebleken. Nu zou ik teruggaan, maar voor mijn gevoel met niets. Geen wens om te werken, geen status, geen titel; ik was immers gestopt met psycholoog willen zijn, en nu met een grote kwetsbaarheid. Ik kwam als deelnemer deze keer. Niet als “iets” of “iemand”. Voor mijn gevoel met twee stappen achteruit. En met angst weer voor veel energieverlies, over mijn grenzen gaan, angst voor terugval, en dan op een wat dieper niveau; een gevoel van schaamte.

Maar; het bleek uiteindelijk heel fijn. Ja ik was kwetsbaar, ja ik liet mijn verdriet zien. Ja ik vertelde dat ik kwetsbaar was en dat ik behoorlijke klappen geïncasseerd had vorig jaar en dat ik nog een half jaar geleden niet wist of ik/we het wel gingen redden, want al mijn ankers waren losgeslagen deze derde keer. Maar ik kreeg terug dat ze het heel cool vonden dat ik terug was. Dat ze begrepen dat het nogal een drempel moest zijn zo. En ik kwam toevallig (geloof ik nog in toeval? ;)) nog twee dames van mijn leeftijd tegen die ook drie en zelfs meer dan drie psychoses hadden meegemaakt. Die het fijn vonden om mijn verhaal te horen, omdat ze zichzelf daarin ook herkenden. En ik vice versa. Ik ben, rekening houdend met mijn energie, geloof ik na een half uur/ driekwartier al weer gegaan. Maar ik dacht; ik wil een succesbeleving. En me uit putten gaat me geen voldoening geven en me niet die boost geven die ik zo graag wil hebben na deze stap. Dus vertrok ik snel. Maar zonder schaamte of schuld, omdat ik dacht; “ik doe dit voor mij”.

Want, statusloos, titelloos, kwetsbaar; dat geeft ook een enorme vrijheid. Het kan eigenlijk alleen maar omhoog :). Komende periode ga ik verder met kleine stappen blijven maken en ze vieren, mezelf ervoor belonen. En dat hoeft niet eens geld te kosten. Een goed compliment aan jezelf is misschien nog wel meer waard. Opschrijven en voor je neerleggen, waar je er goed naar kan kijken en kan inprenten; ja, dat is waar. Ik ben een leuk mens. Een die veel heeft meegemaakt, maar een leuk mens 🙂

En daar sluit ik deze blog mee af. Ik ga nu lekker zomer vieren en genieten van wat er allemaal wel is, en dankbaar zijn voor alles wat ik al heb. Want hoeveel negativiteit er ook bij me is op dit moment, er zijn ook altijd positieve dingen. En laat ik dat nou even als focus nemen voor de komende tijd 🙂 goed idee 🙂

Tot snel! Lonneke