Psychose 3

Op 28 april j.l. ben ik na acht jaar uit de kliniek weer opgenomen. What happened? Het ging toch schijnbaar allemaal zo goed?

Ik schrijf dit stuk nu op 12 juli. Helemaal zeker van de datum ben ik niet, want mijn geheugen werkt zo net twee weken na ontslag nog steeds als een zeef. Ik ben trager dan anders. Vind het erg ingewikkeld om weer in het alledaagse leven mee te draaien. Ik merk dat mijn man en dochter gewoon door zijn gegaan en ik ben echt even een tijd stil gezet. Deze keer kwam de klap hard aan. Voor ik werd opgenomen voelde ik me gelukkig. Ik was lekker bezig. Ik schreef hier op deze website over mijn processen. Op creatief gebied en op psychologisch/spiritueel gebied. Pas vandaag durf ik weer wat te schrijven hier. Bang dat mijn teksten nog te psychotisch zijn om te lezen. Bang dat ik niet serieus word genomen, want je bent weer een tijd echt gek geweest. Ik heb het hele kliniek rondje weer doorlopen. Van isolatie, naar gesloten, naar half gesloten/open en naar de open afdeling.

Ik ben nog nooit zo boos geworden als in deze psychose. Boosheid vanuit mijn tenen. Ik voelde mezelf God en stuurde iedereen die bij de duivel hoorde naar huis. Of ik ontsloeg ze. Nog nooit was ik zo boos en uitte ik dat ook gewoon. Dat wat vast zat kwam, denk ik, helemaal los. En daarmee een enorme kracht ook. Ik liep kamers uit als het me teveel werd, ik was ronduit bot en opstandig en ik ging met niks akkoord. Ik smeet mezelf zelfs tegen deuren aan, uit pure woede en frustratie. Dat zou ik normaal gesproken nooit gedaan hebben. Maar ja, in een psychose heb je geen controle over jezelf, is er sprake van een soort ongeremdheid en komen dingen er dus ook gewoon heel rauw uit. Dat maakte dat er echt geen land met me te bezeilen viel. Ik schaamde mezelf zelfs niet voor deze woede en hoe die eruit kwam. Bijzonder he? Want, normaal gesproken was ik altijd het meisje dat graag pleasde, vriendelijk was en altijd een luisterend oor bood. Maar nu, ontlaadde ik, alsof er een vulkaan uitbarstte.

Ik heb een rolstoel in mijn hoofd

Proces: Midden in herstel. 1 maand thuis na de opname:

Ik zei het net tegen lieve mensen om me heen. Wil je weten hoe het met me gaat? Nu 22 juli 2024? “Ik heb een rolstoel in mijn hoofd”. Ik kom nu na een maand thuis, tot deze conclusie. Dat is precies hoe het voelt als je een psychose hebt gehad en na een opname weer thuis komt. Mijn wielen zijn niet zichtbaar, de open wond ook niet. Maar hij is er en er komt weer langzaam heling in. Maar nog steeds voelt het zo. Ik kan niet lang achter elkaar in gezelschap zijn, mijn energie raakt dan op. Ik kan inmiddels thuis weer voor mijn dochter zorgen, maar ik moet minstens 1,5 uur tot 2 uur rusten om van een ochtend “iets” gedaan te hebben weer te herstellen. Pas om half 4 kan ik dan pas weer wat en dan moet ik echt nadenken en plannen wat ik ga doen voordat het al weer tijd is om te eten, dochter naar bed te brengen en dan ongeveer weer zelf naar bed te gaan.

Mijn partner staat als geen ander achter me. Gelukkig, want voor veel andere mensen met een psychosegevoeligheid is dat helemaal niet vanzelfsprekend. Ik ben hem dankbaar, maar tegelijkertijd zit ik vol schuldgevoelens, omdat ik moet toekijken hoe hij, inmiddels zelf met een burn-out, ook nog mijn taken moet opknappen, omdat ik het niet kan. Dan ben ik vaak ook nog prikkelbaar, boos en verdrietig en ook dat komt dan zijn kant op. Ik vind het ongelooflijk hoeveel incasseringsvermogen hij eigenlijk heeft. En tegelijkertijd ben ik daardoor bang hem ook nog te verliezen, omdat….

Wie wil er nu samenzijn met iemand met een rolstoel in zijn hoofd?

Maar… Ik heb het weer overleefd. Vraag me niet hoe ik er nu bijzit, maar dat heb ik wel gedaan. En krachtiger als menig ander, vertelden ze me in de kliniek.

En ik weet uit ervaring dat de tijden weer beter zullen worden. Dat de rolstoel niet blijvend is. Dat ik straks weer kan lopen en misschien zelfs rennen en deze keer misschien wel met echt plezier. Want, die hele grote boosheid heeft zijn weg naar buiten gevonden, en daardoor ook mijn kracht. En een hele, hele grote opluchting. Boosheid is niet eng, ik heb er niemand mee verwond, alleen mezelf toen ik de deur probeerde door te rammen, grinnik. Ik ben er nu alleen mee aan het experimenteren. Hoe is dat eigenlijk boosheid? Hoeveel gradaties zijn er eigenlijk? Mopperen, sarcasme, mokken, chagrijnig, felheid. Die ervaar ik nu ook voor het eerst echt. Omdat het er nu mag zijn. En met dat mijn boosheid vrij is gekomen is ook mijn plezier, echte plezier weer terug. Niet het schuchtere lachje achter een masker, of de overdreven nep lach op de foto. Echt plezier. Èn genieten. Voor het eerst echt genieten.

En verdriet. Dus ook nog steeds…

Maar ik ben in alles oprecht. Het komt er alleen af en toe dus juist even niet uit op het juiste moment. Eerder kon ik mijn emoties uitstellen, nu niet meer. Of het ongeremdheid is, of loslaten; het komt zoals het komt en het is zoals het is. En dat is oké. Het mag er zijn en soms helemaal niet, maar dat is ook oké.

Totdat…

De hevigheid van de afgelopen tijd ineens bij me binnenslaat als een bom. Ineens ben ik verdrietig en het houd niet op. Ik ben jaloers op wat mijn man allemaal wel kan en ik niet. Ik ben jaloers op hoe ogenschijnlijk makkelijk het anderen vergaat op dit moment, terwijl wij als gezin in een crisis zitten. Ik wil het delen, het liefst met mijn gezin zelf, maar ook zij gaan door hun eigen processen heen en ik ben machteloos om daar verandering in te brengen. Ik kan zeggen hoe iets voor mij is, maar ik kan de situatie van nu niet veranderen, hoe graag ik dat ook wil en het frustreert me. Daarnaast voel ik dat de burn-out van mijn man ook parten speelt. Bij hem, maar ook bij mij. Hij is niet zo gewend aan het delen van gevoelens en dat maakt het voor mij nog veel eenzamer. Ik wil uiten, hij liever niet. En voor nu slaat dat een kloof en hebben we fikse ruzie. We kunnen elkaar niet zien, omdat we te veel opgaan in ieder ons eigen proces.

Het is inmiddels 4 augustus…

Het gaat langzaam berg opwaarts. Ik krijg iets meer energie, weet beter om te gaan met ‘iets even niet kunnen’ en er komt meer rust bij mezelf. Ja, alles is veranderd sinds mijn woede zijn uitweg vond. Maar alles is ook beter. Niet perse voor mijn omgeving, want mijn woede-achtige gedragingen blijven zich soms ongeremd een weg naar buiten vinden. Maar het lijkt alsof het uiten van boosheid niet perse slecht is. De eerste keer toen ik echt boos werd naar mijn man dacht ik echt dat we op het punt stonden om te gaan scheiden. Zo heftig was het. Ik dacht echt: dit is dan het einde. Nu word ik het huis uitgetrapt, beland ik op straat, word ik alleenstaande moeder ergens wonend onder een brug. We waren nog nooit zo boos op elkaar geworden. Überhaupt.

Ik dacht na die eerste ontlading; “dit kan niet waar zijn, dit kan niet gebeuren, we zijn dit jaar 20 jaar samen en nu gaan we uit elkaar?” Hoe dan?” Hoe zijn we hier belandt? En…is dit nog wel te fixen?

Ik sta ineens anders in het leven sinds deze opname. Er is iets radicaals veranderd. Ik kan mijn vinger er nog niet opleggen. Maar ik zag gisteren heel even een short van Brene Brown die zei: “mijn zelfwaarde is non- negotiable evenals wie ik ben”. En sindsdien sta ik als een paal boven water en weiger ik weer onder te gaan. Deze keer ben ik zelfs bereid mijn relaties ervoor kwijt te raken, terwijl dat hiervoor nooit was. Ik zat juist op de relatie, wilde alles perse goed doen, alles kon wat mij betreft stuk, behalve de relatie. Nu kwam ik erachter dat ik stuk kon, en daarmee een fundamentele verandering: ik ben niet meer bereid mezelf steeds maar weer opnieuw te laten breken…Ik blijf graag heel. En ik denk dat daarin dus ook de heling schuilt.

14 augustus…

Ik voel me rustiger van binnen, kan mijn draai weer vinden thuis. Mijn wereldje is momenteel klein, maar daardoor werkt het juist. Ik kan me focussen op wat ik belangrijk vind. Mijn man, kind en mezelf. En weer terug naar routine; rust, reinheid en regelmaat. Dat klinkt heel saai, maar het helpt. Ik begin langzaam weer stapjes te maken met contact leggen met mensen. Of ik bel ze even, of ik ga heel kort even een gesprekje aan. Een uitgebreid gesprek durf ik eigenlijk nog niet aan. Bang voor de vragen en wat ik er op zou kunnen antwoorden. Hoe gaat het nou eigenlijk echt? Het antwoord is, ik heb geen idee. Het is momenteel verwarrend voor me. Ik onderken eigenlijk niet dat ik weer een psychose heb gehad. Ik zit nog teveel in de weerstand. Dit kan niet. Hoe kan dit nou? Ik zit er toch gewoon als mezelf bij? De hele tijd.

Ja, en daar ligt de crux zei mijn behandelaar. Jij bent veranderd. De omgeving niet. Dat zorgt nu voor verwarring en worstelen. Ik reageer nu toch gewoon als mezelf? Maar mijn omgeving heeft me liever terug in de oude staat. En ik niet. Ik wil niet meer terug naar de problemen. Nooit meer. Dus ben ik nu meer mezelf dan ik ooit ben geweest. Maar acceptatie daarvan, voor mezelf en mijn omgeving is nog ver te zoeken.

Én ik voel me daardoor heel eenzaam, leeg en alleen. Ik hoop dat mijn omgeving op een gegeven moment zover is dat ze me weer in hun harten sluiten. Want, ja, ik kan wel veranderd zijn, maar zij dus nog niet. Dus kortom; ik zit midden in een soort rouwproces. Van mijn oude ik kwijt zijn, maar nog niet helemaal de nieuwe zijn en dan nog het besef; ik was weer kneiter psychotisch. Hoezo crisis? 😔😳

Ook is mijn GGZ landschap na 10 jaar veranderd..

Vertrouwde gezichten die mij toch ankers gaven gedurende mijn eerdere processen rondom mijn psychosegevoeligheid zijn nu weg. En er zijn andere voor in de plaats gekomen. Volg ik nu de nieuwe inzichten? Of blijf ik gewoon vertrouwen op mezelf? Die eigenlijk al heel stevig opgebouwd was hiervoor.. Ga ik terug naar weer de oude zijn of kies ik voor nieuw? Nu met al die nieuwe gezichten en relaties, die komen en gaan, ben ik echt op mezelf aangewezen. Of zo voelt het. De een zegt dit, de ander dat en ergens daartussen heb ik te vinden wie ik nu ben en waar ik sta. Dat voelt alsof je een schommelend bootje bent ergens op een woelige zee. Alleen en zoekend naar houvast.

Volgens mij is het beste recept als je ineens zonder ankers bent en nu moet roeien met de riemen die je hebt gekregen in één woord: voelen! En ik hoor in mijn hoofd mijn vorige behandelaar nog roepen: ga nou eens voelen! Zou dat mijn kompas voor nu zijn? Om me hier gewoon doorheen te voelen? En vertrouwen op overgave daarop?

Laten we dan hopen dat mijn gevoel het bij het juiste eind heeft in al deze gekte!

Want; I’m a mess right now, inside and out

Wat ik tot nu toe van deze periode heb geleerd?

Boosheid en verdriet horen helaas bij deze periode. Of je het nu weerstand noemt of rouwverwerking, het maakt niet uit. Het is er. Ik heb even nog geen behoefte aan andere mensen, behalve misschien behandeling en de meest dierbaren om me heen. Ik wil wel van alles, maar kan nog niet alles. Ik heb veel rust nodig. Daar tegen vechten levert alleen maar frustratie op.

Mijn woede en verdriet steeds naar mijn man uiten lost ook niets op. Het maakt het er soms alleen maar ingewikkelder op.

Het enige wat echt lijkt te helpen zijn; eerlijk blijven naar jezelf, boosheid en verdriet accepteren. Het beestje een naam geven; ” dit was weer een psychose “. Niet jezelf helemaal de put in praten, al is dat wat ik momenteel veel doe, want ik ben onzeker. Nu een derde psychose; hoe gaat nu mijn toekomst eruit zien zo meteen? Wil de arbeidsmarkt zo iemand zoals ik nog wel? En ben ik wel een goed genoeg mens? Zo in al mijn kwetsbaarheid. Deze keer pak ik alle hulp aan die me wordt aangeboden. In de hoop vanuit mijn ware ik, een mooi, gelukkig en vol leven te kunnen gaan leiden.

1 september

Ik zit nog steeds midden in een herstelproces, maar heb nu even behoefte aan me richten op het herstel zelf. Ik wil graag dat het weer goed met me gaat, en met mijn gezin ook. Als ik terugkijk op de afgelopen maanden was het eigenlijk gewoon kei zwaar. Ik thuis komend uit de kliniek. Mijn man in een burn-out. En mijn kind die soms tussen twee ruziënde ouders terecht kwam en mama natuurlijk ook heel erg gemist heeft. Ze heeft het er niet over, maar ik zie aan haar dat ze ook zoekt naar houvast. Wij allemaal. Komen we ooit uit deze storm? En overleven we de storm samen?

Ik ga me nu richten op het positieve, op zorgzaamheid, liefde en dat wat nodig is voor het moment. En bij God, ik hoop dat het genoeg zal blijken te zijn om er samen sterker uit te komen.

To be continued…