Januari – Maart 2026

Ik ben de afgelopen tijd veel eerlijker geworden, veel opener en ik zeg dus nu ook steeds vaker hoe iets echt voor me is. Zoals: ik wil wel, maar ik kan niet. Of; hier word ik doodmoe van, dit trekt me helemaal leeg. Of: ik heb een Psychose Spectrum Syndroom, dat gaat niet weg. Sterker nog, ik begin steeds meer te zien wat ik daardoor allemaal niet kan. Terwijl ik in mijn eerdere processen altijd nog “net alsof ” deed. Dat ik het allemaal wel kon. Dat ik het allemaal wel leuk vond. Dat ik van veel mensen om me heen houdt. Maar de waarheid is: ik kan het niet. Ik vind niet alles leuk en ik ben waarschijnlijk een introvert en vind het weliswaar leuk om sociale contacten te hebben, maar niet teveel en steeds vaker minder dan meer. Ik laad op in stilte. Ik kom voor Keet en Koos uit mijn bed ’s ochtends. En wat mij zin geeft is: elke dag iets creëren. Zonder creëren word ik echt ongelukkig.

Dat zijn hele andere dingen dan ik altijd dacht leuk te vinden. Ik dacht altijd dat ik in het leven geroepen was om te helpen. Altijd die ander maar. Maar ik vind juist zelf dingen uitzoeken en maken leuk. Ik vind veel huisdieren om me heen leuk. Ik houd van kneuterig en simpel, eenvoud. Ik vind het geen sport om een dikke auto te hebben en een veel te duur huis. Ik woon liever in een huurhuis, omdat ik het dan niet allemaal alleen hoef te doen. Er wordt voor mijn huis gezorgd. Ik houd van dingen fixen als ze stuk gaan, en dat zelf te doen. Ik houd van dingen bedenken. Ik houd van de natuur. Ik houd van mijn gezin. En ik houd van rust en vrede.

Ik houd van een warm, zacht bed. Ik houd van kamperen in de natuur met liefst zo weinig mogelijk, als je er maar kan zwemmen en een fikje mag bouwen. Ik hoef niet zo nodig 4x per jaar op vakantie. Ik vind 1x per jaar, 2 weken lang, meer dan genoeg. Ik houd van diepgaande gesprekken. Op inhoud. Niet op smalltalk, al kan ik het wel. Ik houd van tuinieren en om van mijn planten dingen te maken, zoals zeep of zalfjes. Ik wil niet van 9:00 tot 17;00 bezig zijn met één ding. Dat vind ik saai. En ik vind het ook te lang. Ik houd het niet vol. Als ik geen grenzen inbouw, in hoe lang contacten of afspraken duren, dan verlies ik mezelf. Ik heb structuur en planning nodig. En ik moet altijd goed aanvoelen wanneer het teveel is, want bij mij is dat al gauw. Ik ben gevoelig, ik ben waarschijnlijk hoogsensitief en intelligent. Maar door mijn stoornis kan ik daar niet echt iets mee. Ik val vaak tussen wal en schip daardoor, omdat ik sterk en slim overkom en dan denken die anderen dus ook vaak dat ik het allemaal wel kan. Maar het tegendeel is waar. Ja ik ben slim en ik heb veel doorleefd. Dat moest om te overleven, maar dat helpt me vaker in de puree dan dat het mij wat oplevert. Er bestaat een discrepantie tussen wie ik ben en wat ik kan. En dat maakt het voor mij vaak lastig om te functioneren in deze maatschappij. Te slim en te sterk aan de ene kant en aan de andere kant heel kwetsbaar en gevoelig en niet in staat om de wereld zoals hij nu is goed aan te kunnen. Dat is heftig om te zeggen, maar het is wel wat is.

Had ik in de middeleeuwen geleefd op een klein boerderijtje ofzo, waar er veel minder van me gevraagd werd en ik alleen vrouw hoefde te zijn, dan had het me waarschijnlijk wel gelukt. Maar in deze tijd met én een kind opvoeden, gezond blijven, hollen, rennen, vliegen, regelen, zit ik geregeld om me heen te kijken en denk ik. Waarom doen we dit nou eigenlijk zo? Wie heeft hier baat bij? Mij lukt het niet om alle ballen in de lucht te houden. Maar ben ik dat alleen of is er iets meer aan de hand? En moeten die ballen ook altijd maar hoog gehouden worden ofzo? Kan het niet anders? Vriendelijker. Fijner. Liefdevoller. Met vertrouwen en rust? Want dat is eigenlijk waar ik nog het meeste naar verlang.

Van keihard werken…

Ik was gewend keihard te werken. Omdat dat me in leven hield voor een hele tijd. Totdat ik een veilige haven vond, tot rust kwam en toen mijn eerste psychose kreeg. Ik had teveel gedaan. Van alles. Ik werkte hard op het HBO, ik werkte nog harder aan de universiteit. Ik werkte hard om een baan te krijgen in de crisis rond 2011. Ik werkte hard als dochter, om me altijd maar aan te passen in wat in mijn omgeving als normaal werd gezien. En zelfs toen ik mijn eerste psychose kreeg werkte ik nog hard. Ik vond dat ik ging herstellen, helemaal. Dat als je maar stappen blijft nemen, je er uiteindelijk wel komt. En begrijp me niet verkeerd, stappen blijven nemen, brengt je ook ergens. Ik heb het allemaal gehaald. Het HBO, de Universiteit (zelfs nog met een extra vak), de baan en uiteindelijk ook grip op mijn psychoses. Dat dacht ik tenminste na die eerste 2. En ik heb nog zelfs met mijn kwetsbaarheid een kind gebaard. Waar ik op de dag van vandaag nog steeds heel dankbaar voor ben.

Maar ik zette iets keihards op de voorgrond. Ik dacht gewoon: “rot op met je psychosegevoeligheid, die houdt me alleen maar klein”, ik wil weer normaal zijn”. En dat gaat me lukken! Ik ga hier van genezen, wat een ander ook zegt”. Ik zal wel eens even laten zien dat ik het wel kan”.

En die houding (schijt!!), die pitbull in mij, is wat me nu opbreekt. Het niet-accepteren van mijn kwetsbaarheid. En wat me psychose 3 heeft opgeleverd. Tenminste dat denk ik..

Had ik echt aanvaard, zoals ik dat nu doe, dat ik psychosegevoelig ben en veel eerder naar mijn gevoel had geluisterd. Dan had ik denk ik heel andere keuzes gemaakt.

Maar goed, als, dan denken heeft nog nooit iemand verder gebracht. Blij zijn met dat ik het nu in ieder geval doorzie is enorme winst.

Want, nu ik naar mijn gevoel luister begin ik echt anders te denken over omgaan met mijn kwetsbaarheid. En wat dat (ook) betekent voor mijn omgeving en wat ik dus wel en niet (meer) wil, en vooral ook, kan. En begin ik langzaam echt te aanvaarden, dat ik niet om psychosegevoeligheid heen kan. Hoe hard ik ook vecht…

…naar zacht leven

En met dat in mijn achterhoofd kwam ik dus op de gedachte van: ik kan niet werken. Niet met de enorme kwetsbaarheid die ik heb. Ik heb lang genoeg gevochten om toch op een plekje te komen. Maar zelfs dan, op vrijwillige basis, voelde ik, als ik er op terugkijk nog steeds stress van binnen. Ik besloot toen alleen; “ik geef hier geen gehoor aan”. Mijn wil om normaal te willen zijn was groter dan vriendelijk zijn voor mijn kwetsbaarheid.

En inmiddels is sinds psychose 3 wel mijn eigenwaarde groter geworden. Mijn zelfbeeld beter en houd ik rekening met mezelf. Ik heb mezelf te dragen. Niemand kan dat voor je doen. Maar dat betekent nu dus kiezen voor zachtheid. Kiezen voor wat je voelt en daar wél gehoor aan geven. En daarbij dus aanvaarden. Dit is hoe ik het voel, dit is wat het met me doet en dit is dus nu waar ik wel/niet meer voor kies. Kiezen voor zachtheid, vriendelijkheid. Toegeven dat je veel niet kan, wat confronterend is, maar het is wel eerlijk. Niet leuk, soms compleet klote. Maar hey, is zacht en vriendelijk leven niet ook gewoon een veel beter leven dan hiervoor?

Herstel

Psychosenet schrijft over het proces waar ik me nu in bevindt:

“Herstellen van een psychose en de draad weer oppakken, is een lang proces. Het betekent Risico’s nemen en zelf je grenzen opnieuw leren kennen. Soms moet je tegen adviezen van ouders en andere te bezorgde mensen in gaan. En dat terwijl je net aan het opkrabbelen bent”.

Het vinden van je comfortzone

“Je hebt een comfortzone nodig om je veilig te voelen en allerlei nare gebeurtenissen te verwerken. Vervolgens merk je ook dat je weer uit deze comfortzone dient te stappen, om je wereld te vergroten. Dan is het opnieuw weer de uitdaging om je comfortabel te gaan voelen. Zodoende pak je stap voor stap de draad weer op en kan je jouw leven weer inrichten zoals je wenst”.

“Je leven zal nooit meer hetzelfde zijn, na zo’n intense ervaring van een psychose. In deze fase ben je de worsteling voorbij en is een acceptatieproces in gang gezet”. (www.psychosenet.nl-psychose- fasen van herstel, maart 2026).

Heel herkenbaar

Ik ben nog veel thuis en veel doe ik online, maar ik begin weer leuke dingen te kunnen ondernemen. Hoewel ik nog steeds geen auto mag rijden, ivm het slikken van lorazepam, ben ik wel steeds meer in voor bijvoorbeeld winkelen, met mijn dochter naar het zwembad, weer vrienden zien en ook langer daar kunnen zijn. Strakjes een carnavalsoptocht kijken met man, kind, opa, oma en andere familie. We hebben voor verschillende vakanties ook activiteiten gepland, als naar een huisje gaan. Weer lekker in de zomer op een natuurcamping staan en ik heb mijn weg weer teruggevonden naar de Nintendo Switch. Ik kon vroeger als kind enorm genieten van de blije, kleurrijke spelletjes als Mario of donkey kong, maar in de loop van de tijd, doordat ik zover van mezelf af was gegroeid, nooit meer gespeeld. En het is fijn om te merken dat dat soort dingen weer van mezelf mogen. Gewoon even lekker mario-en 😀 . Jee 😀. De activiteiten blijven beperkt tot slechts enkele uurtjes iets doen en daarna moet ik weer rusten, maar het is al tien keer beter dan hiervoor. En ook dat is fijn 😀

Ik kan weer genieten

En ik voel me steeds vaker goed. Ik denk dat ik een half jaar terug echt nog aan het worstelen was. Maar nu merk ik van binnen een rust. Een vrede. Een mild en liefdevol gevoel. Ik heb met de training van Jan Bommerez heel zacht, maar consequent gewerkt aan het verbeteren van mijn overprikkeld zenuwstelsel. Dat begint volgens mij nu zijn uitwerking te hebben. En tegelijkertijd deed ik zelf aan introspectie en het toepassen van G-schema’s uit de cognitieve gedragstherapie. Ik herken eerder en beter waar het knelt. Hoe het voelt. Er objectief naar kijken. En, om dan zoveel mogelijk met compassie voor de pijn, de boosheid en het verdriet, te kijken naar wat ik dan in zo’n moment nodig heb.

Mijn relatie met mijn man en dochter is ook beter geworden. Eerlijker. Oprechter. Sommige schaduwkanten van mezelf vind ik ronduit klote om te voelen en te erkennen, maar ik durf ze nu wel toe te laten en ze te laten zien. Het ongemak, boosheid, gemopper van mezelf, mijn beperkte energie die me ook snel humeurig maakt, het op tijd rust moeten nemen, niet alles kunnen.

Maar het mooie is. Hoe eng ik het soms ook vind om te laten zien. Mijn gezin is nog steeds niet weg 😉 en ze houden van me. Ze blijven bij me. En mijn grootste angst was denk ik tot nu toch wel echt verlatingsangst. De gedachte dat: “als ze mij echt zouden leren kennen, dan verlaten ze me. Dan blijkt ik helemaal niet leuk genoeg en een complete loser. Ik kan maar beter normaal doen en me aanpassen”.

Maar: in het laten zien van mijn authentieke zelf, blijven ze juist bij me. Als ik dan boos word en pijn voel, omdat (bijvoorbeeld) een ander zijn grens aangeeft, dan wordt er letterlijk gezegd: “daar gaat het helemaal niet om (je bent geen loser!). Ik gaf alleen een grens aan. Ik houd hoe dan ook van je!

Eureka!

Onvoorwaardelijke liefde!

En die liefde, die is er al! En misschien is die er altijd al wel geweest…Ik zie het alleen nu pas…

En dan komt het moment dat…

…ik ga verwoorden aan mijn omgeving hoe de vork echt in de steel zit. Ik had tot nu toe nog steeds oproepen van het UWV om te laten weten wat voor mogelijkheden ik nog bezat om toch nog te reïntegreren. Ik zou in februari weer opnieuw opgeroepen worden. Wie tot nu toe alles gelezen heeft kan lezen dat werk in ieder van mijn verhalen wel weer terugkomt en dat het iets is wat me eigenlijk alleen stress oplevert. Maar in de “doe alsof” stand en in de “please” stand bleef ik eigenlijk steeds maar weer mee praten en denken. Dat het ook belangrijk is om naar mogelijkheden te kijken. Dat ik ook nog best veel kan, ik ben niet dom! Maar. Dat was ook weer, niet-accepteren, van mijn stoornis. En we waren nou juist aanbeland bij wel-accepteren.

Dus:

Inmiddels heb ik het UWV op de hoogte gebracht van hoe ik er voor sta. Dat was mega spannend om te doen. Want ik ging zeggen: werken werkt niet voor me. En durf dat dan maar eens te zeggen tegen een instelling die er in principe op gericht is om je weer aan het werk te krijgen. Dus ik was mega zenuwachtig voor dat gesprek. Maar toen het eenmaal begon werd ik kalm en dacht ik. Ik heb hier een verantwoordelijkheid naar mezelf in. Ik wil niet meer terugvallen. De laatste keer was ik ook nog bijna mijn gezin kwijt, naast alles wat ik al was kwijtgeraakt na psychose 1 en 2. En dat is het me gewoon niet waard.

Ik vertelde mijn arbeidsdeskundige wat het inhoud om opgenomen te worden. Hoe dat voelt, wat het met je doet en waar ik nu dus nog steeds last van heb. Dat je dat aan mijn buitenkant niet ziet, maar waar ik wel dagelijks last van ondervind. Dat het voor mij al topsport is om voor mijn eigen kind te zorgen en mijn eigen huis. En dat als ik daar dan nog bij moet werken, ik overbelast raak en dan weer kan terugvallen. Met alle gevolgen van dien. En waarschijnlijk weer een opname.

Daar teken ik gewoon niet meer voor.

Ik sprak uit mijn hart. En ineens werd het heel duidelijk. Ik kan dit dus echt niet. Niet zonder terugval. En die ernst kwam aan. Ik nam mezelf serieus. En daardoor, zij ook.

En de ernst kwam bij mij aan…

En toen kon ik eindelijk loslaten waar ik me zoveel jaren al zorgen om maakte. Werk.

Ik hoef niet meer

En ik hoef niks meer te worden

Ik mag nu gewoon zijn

Ik mag mezelf zijn

Lonneke

Rust

Opluchting

Geweldig! 🩷

Ik laat los…

Eindconclusie:

Hoe lang heb ik wel niet gedaan “alsof” mijn ziekte er niet is? En hoe lang heb ik mezelf wel niet voorgelogen? Omdat de waarheid te pijnlijk is. Of was.

Ik ben chronisch mentaal ziek…

En daardoor kan ik niet werken. Kan ik geen grote feestjes aan. Heb ik nog steeds last van symptomen. Is er kans op terugval, ook als alles goed gaat.

Dat doet pijn.

Maar nu pas kan ik het aan. Kan ik de waarheid zien. Herstel heeft nooit gedraaid om helemaal beter worden. Herstel draait om acceptatie, en dan zo goed mogelijk en met respect omgaan met je kwetsbaarheid. Het ultieme doel: Leven met een zo groot mogelijke kwaliteit van leven. Goed letten op je gezondheid. Stabiel blijven. Een leven voor jezelf creëren waarbij je zo min mogelijk last hebt van de gevolgen van psychose. Zingeving zoeken in dingen die wel kunnen. Dankbaar zijn voor wat je wel hebt.

Ik hoef niet meer te doen alsof.

Dit is het.

En laat ik dan gaan voor een zo groot mogelijke kwaliteit van leven 😀

Goed plan! 🩷