Fase 2: Overweldigd zijn (ongeveer 3 maanden en 3-6 weken in de psychose)

Mijn gedachten werden steeds vreemder en steeds intenser. Mijn persoonlijke hel startte. Ik heb een katholieke achtergrond en, omdat ik net voordat ik psychotisch werd me aan het verdiepen was in spiritualiteit kwamen vooral die dingen in mijn psychose naar voren. Ik ervoer alsmaar overlopende gedachten; mijn hele geschiedenis van wie ik was kwam langs, maar dan in twintig verschillende verhaallijnen. Daarnaast had ik doodsangst; ik voelde en zag de duivel, Bijbelse verschrikkingen en alles wat je je maar voor kan stellen bij het scenario van een horrorfilm, genre exorcisme. Ik was een verhaallijn aan het volgen over doodgaan, over mijn geschiedenis van vroeger en wat ik daar eigenlijk echt van vond en al mijn emoties liepen naast die doodsangst constant in elkaar over. Alsof alles los kwam. In het volgen van die verhaallijnen zal ik het de zorgmedewerkers om me heen niet makkelijk hebben gemaakt. Ik kon namelijk niet praten en niet met woorden duidelijk maken wat ik nodig had, ook liep ik ruimtes in ‘waar ik niet hoorde te komen’ en soms liet ik de boel onderstromen, om alles te reinigen. En ik sliep niet. Daardoor was ik op een gegeven moment niet meer houdbaar, ook niet op de gesloten afdeling, en heb ik op die locatie meerdere rustruimtes van binnen gezien. Wat echter heel mooi was aan deze totale chaos is dat ik merkte dat in deze gekte er iets in me was wat toekeek, wat nergens iets van vond en dat “gezond” bleef. Bij tijd en wijlen kon ik daar naar terugkeren. En dat deel heeft me eigenlijk, ook nu niet, nooit in de steek gelaten. Noem het mijn ziel, mijn kleine lieve bewustzijn. Die ontmoette ik daar ook. En, omdat al mijn emoties loskwamen ook: liefde, warmte en zachtheid. Na 4-6 weken, ik weet niet precies hoe lang, want ik had geen tijdsbesef en alles bleef maar doorgaan werd ik overgeplaatst naar een ander psychiatrisch ziekenhuis. Daar kwam ik er na één dag uit. Daar konden ze veilig contact met me maken en me uitleggen wat er was gebeurd. Me in mijn verhaallijnen structuur bieden en me bij de les houden. Toen startte: herstel

Fase 3: Worstelen met psychose:

Dus ik kwam uit de psychose. Eerst op een gesloten afdeling, toen open en uiteindelijk weer thuis in mijn eigen vertrouwde omgeving. Ik gaf een plekje aan wat er was gebeurd. De Bijbelse gekte verdween. Wat achterbleef was diezelfde Lonneke als daarvoor, maar dan totaal door elkaar heen geklutst. En er was tijd voorbij gegaan, dus de wereld was letterlijk aan me voorbij getrokken. Ik voelde dat ik om te overleven eerlijk moest gaan zijn. Open; over waarom ik nou weer voor het hokje stond voor hulp. Dat ik grenzen moest gaan stellen. Mijn omgeving zei vaak dingen die niet hielpen en mijn partner stond ook onder vuur, omdat men vond dat ik gek was, dus dat het het beste was als hij maar bij me weg ging (volgens mij valt dat onder stigma). Ik heb in deze tijd veel rake beslissingen moeten maken en afscheid moeten nemen van mensen die het echt niet begrepen, maar er ook niet voor open stonden om het te willen begrijpen. Ik had onvoorwaardelijke steun uit mijn omgeving nodig, maar kon die niet overal krijgen. Die beslissingen waren aan één kant heel goed; het gaf me ruimte, maar aan de andere kant voelde ik me daardoor ook eenzaam en onbegrepen, want als je tegen relaties nee zegt, dan heb je ze niet 1,2,3 weer terug of vervangen.

Omdat mijn hoofd op overuren had gedraaid voor zes weken, zonder slaap, was ik moe, moe, moe en angstig. Ik was totaal afgesneden geweest van iedereen en alles die ik liefhad, want in die wereld in mijn hoofd was ik alleen. Ik kon er niet uit! Dat was totale gevangenschap. Mijn hoofd had een klap gehad en ik had op de intensive care van de psychiatrie gelegen, zoals ik sommigen daarover wel eens heb horen praten. Dat betekende dat ik snel overprikkeld kon raken. Wandelingen die ik vroeger veel en met plezier maakte lukte nu niet meer. Alleen de straat uit zorgde voor een totale overprikkeling van mijn hoofd. Ik moest uiteindelijk met hulp weer leren lopen door mijn wijk. Een steeds groter rondje, steeds verder weg en omgaan met de angst die daarbij kwam kijken. Want; angst voor terugval. Die was groot! Dingen die voor de psychose normaal voor me waren geweest, waren nu zeker niet meer vanzelfsprekend. Dat was confronterend en zorgde ervoor dat ik dacht: “Ik ben toch sport juf geweest en coördinatrice, ik ben afgestudeerd aan de Radboud Universiteit. Ik was toch goed in wie ik was? en wat ik deed? En nu dit? Waarom was mij dit overkomen?” Kortgezegd: Ik was de regie kwijt.

Wat ik wilde was zo snel mogelijk weer op de been, maar wat ik leerde was: herstel is niet te trainen. Je kunt niet zeggen; en nu doe ik tien oefeningen en dan ben ik morgen sterker. Zo werkte het helaas niet. Ik moest echt wachten tot dingen uit zichzelf weer herstelden. In mijn hoofd, in mijn omgeving en in alles wat daarbij kwam kijken. Dat frustreerde mij enorm en de acceptatie daarover was ver te zoeken. Want ik hield van hoppakee, trainen, ervoor werken, en door… Maar in dit geval werkte dat alleen maar averechts. Hoe moest ik dan verder?

Fase 3B Vallen en opstaan (2014 – 2020)

Na mijn ontslag kreeg ik direct behandeling. Dat het zo heftig was geweest had ook een positieve kant. Mensen om me heen hadden wel begrepen dat dit zonder hulp niet ging werken. Dus die kreeg ik, en goede! Gelukkig maar 🙂

Bij elke herstelstap kreeg ik hulp, en dus leerde ik om hulp vragen en te vertrouwen op dat ik die ook kreeg. Ik leerde grenzen stellen, nee zeggen, mijn trauma’s en pijn kennen, mijn verdriet, angst en mijn boosheid. En vooral leerde ik om overal woorden aan te geven. Het leek wel alsof ik ze nooit had gehad. Bij angst doorzetten of er soms bij stilstaan en bij doodsangst voor terugval; de KALM-methode. Langzaam maar zeker kreeg ik weer en beetje vat op mezelf. En heel voorzichtig aan ging ik staan.

Ik wist nooit of ik kinderen wilde, en ik had altijd zoiets, als het gebeurt, dan gebeurt het, en zo niet, dan niet. In 2016 raakte ik zwanger. Ik was aan één kant heel blij, maar aan de andere kant wist ik, kwetsbaar. Ik heb samen met mijn behandelaren goed overlegd over wat het beste was om te doen. Maar toch kreeg ik in oktober 2016 een tweede psychose. Wellicht te snelle medicatieverandering wat het triggerde? Ik weet het niet. Wat echter interessant was aan deze tweede was, hij was veel minder heftig, en waar ik achter kwam: veel van mijn verhaallijnen van de eerste psychose had ik al doorgewerkt. Dus het hele Bijbelse bleef uit, maar de angst voor de dood kwam des te heftig naar voren. Misschien wel, omdat ik zwanger was?…wie weet.

…

En….deze keer duurde de psychose maar zes dagen!! Wooow, wat was ik er snel uit! Wel weer dezelfde herstelproblemen als daarvoor, maar doordat ik het allemaal al een keer had meegemaakt had het veel minder impact. Dat sterkte me eigenlijk wel. Wel was ik natuurlijk nog zwanger en moest ik nog gaan bevallen. Dat betekende medicatie weer omhoog en een POP-team bij de bevalling (POP staat voor een specialistisch team aan mensen die hulp kunnen bieden bij mensen die én een psychische kwetsbaarheid hebben én een kind krijgen). Dat gaf me een beschermd gevoel, een heel team om me heen, én ik hoefde het niet alleen te doen 🙂 TOP!, nee, POP! 🙂

2017 – 2020 Staat in het teken van een kind krijgen en verder herstel:

Keet, onze dochter werd geboren in maart 2017. De bevalling liep goed en met de medicatie die ik had was het qua beademing wel even spannend geweest, maar kwam ze er goed uit. Dus we hadden een kindje 🙂

Verder herstel van mezelf volgde en Keet groeide op, met alles wat ik haar wél kon geven. Aandacht, haar echt zien, horen en voelen. Samen ouders worden en wennen aan verandering. Ik vond en vind het nog steeds prachtig 🙂

Fase 4: Leven met psychosegevoeligheid (2020-2023)

Op psychosenet staat: “Herstellen van een psychose en de draad weer oppakken, is een lang proces”. Dat was het ook! Ik vind het moeilijk om te beschrijven wat ik in mijn tijd deed. Ik ging getrouw naar therapie, las veel over wat me was overkomen en probeerde zo goed en zo kwaad als het ging om te gaan met de naweeën van psychose. Medicatie maakte me dik. Ik was sport juf, dat kon echt niet! Dus ik sportte veel, maar viel nooit af. Dat was niet echt helpend. Ik had nog steeds te maken met moeite met prikkels. Grote menigtes en reizen met het openbaar vervoer waren voor mij bijna niet te doen. Ik had moeite met stigma en zelf-stigma. Voor de buitenwereld was ik voor sommigen echt gek, maar zo zag ik het eigenlijk niet. Ik had iets naars meegemaakt, een hel, dat alleen al was erg, maar dan had je ook nog de buitenwereld die daar van alles van vond. In het begin durfde ik niet eens te vertellen dat ik psychosegevoelig was. Bang dat mensen me weer zouden afketsen en niet voor vol aan zouden zien. Op een gegeven moment begon ik mondjesmaat te vertellen aan mensen die ik vertrouwde wat me was overkomen. In het begin zei ik: “Ik heb een hele ernstige burn-out meegemaakt”. Dat was voor mijn gevoel veiliger en minder beladen dan te zeggen: ‘het was een psychose hoor 😉 ja ik ben echt zo gek als je maar denkt dat ik ben’.

…

Toen kwam ik ,in het psychiatrisch ziekenhuis waar ik in behandeling was, in contact met een ervaringsdeskundige. Zij vertelde me wat zij had meegemaakt en waar ze nu stond. Ze had eerst vrijwilligerswerk gedaan en was nu onderweg naar een volgende stap. Mooi vond ik dat! Zij had van haar kwetsbaarheid haar kracht gemaakt! Dat wilde ik ook! Ik vroeg om hulp bij een traject-begeleider om me te helpen naar werk en ik kwam terecht bij een organisatie voor ervaringsdeskundigheid: Ixta Noa (zie: ixtanoa.nl). Daar startte ik als vrijwilliger. Wat ik eng vond om te doen, mijn verhaal vertellen; leerde ik daar. En ik leerde dat ik niet alleen was. Dat ik eigenlijk helemaal niet gek was, maar echte narigheid had meegemaakt. Er was daar ruimte en openheid voor wie ik was. Het zelf-stigma en stigma werden kleiner. Ik nam steeds meer ruimte in voor wie ik was. Ik ging mensen coachen, groepen draaien, intervisie geven en ik voelde dat ik ergens goed in was. Ik deed weer mee 🙂 en maakte van mijn eigen kwetsbaarheid mijn kracht. Omdat ik afgestudeerd psycholoog was, ouderenzorg weliswaar, maar toch, dacht ik: oké, nou ik ben hier dus goed in. Ik heb iets te vertellen! Ik heb iets meegemaakt wat niet veel andere mensen hebben meegemaakt en ik heb er ook nog een wetenschappelijke onderbouwing bij. Namelijk mijn diploma! Laat ik eens kijken of ik met al die kennis die ik inmiddels heb iets kan doen voor de wereld en anderen zoals ik. En deze keer wil ik er wel graag betaald voor gaan worden. Niet meer vrijwillig. Ik ben het namelijk waard om betaald te worden voor waar ik goed in ben en wat ik kan. Ik voelde alleen wel, dat het met voorzichtige stapjes moest gaan. Niet te snel en teveel. Daarvan hadden we immers geleerd; dat leidt tot terugval. Ik ging weer terug naar mijn trajectbegeleider en kreeg een IPS-traject aangeboden.