November 2025 – Januari 2026

Ik begin een verhaal te vertellen. Over hoe het was en hoe het nu is. Dat betekent vaak dat ik “er doorheen” ben. Nu ik een samenhangend verhaal kan maken over de afgelopen tijd, begint er ook zicht te komen op wat nu allemaal wel weer lukt en waar ik ontzettend dankbaar voor ben en komt er weer ruimte voor het positieve.

Wat twee maanden geleden nog moeite kostte en wat nu wel lukt?

  • Keet naar dansles brengen (we moesten elkaar afwisselen in brengen en halen, omdat onze energie zo snel op was dat als we even op en neer reisden naar het dorp we bij moesten komen. Dat hoeft nu niet meer. Ik kan nu brengen en halen en ik houd over. Zo fijn!
  • Ik heb eindelijk de stap gezet om koffie te gaan drinken bij Ixta Noa. Zonder druk iets te moeten, gewoon even kletsen. En ik vond het weer zo fijn om onder gelijkgestemden te zijn. Ik voelde me ineens niet meer zo alleen. En winst; ik schaamde me ook niet meer zo.
  • Ik was twee maanden geleden nog veel minder stabiel dan nu. Ik begin een rust te ervaren van binnen. Een hele stevige. Ik heb ook zoveel overwonnen het afgelopen 1,5 jaar. En het voelt alsof ik zelf mijn eigen steunpilaar ben geworden. Zo fijn.
  • Ik heb overwonnen; mijn eigen rare gedachtes en gedragingen. Dat ik uit het niets boos kon worden en conflicten aanging die ik eerder niet aanging. Ik heb afgelopen week (pas) gelezen dat die woede/boosheid ook gewoon bij psychose past. Bij ontremming. Wist ik veel. Ik had mijn woede compleet over-geanalyseerd, omdat ik hem niet kon plaatsen. Nu las ik dus op psychosenet.nl dat boosheid gewoon bij dat beeld past. Had iemand mij dat even kunnen vertellen? Nu dacht ik aan onderliggend trauma. Negativiteit. Rouw. Waar komt het allemaal vandaan?? Het hoort er dus gewoon bij. Nou, fijn dat ik dat nu weet. Nu zit ik er mezelf dus veel minder mee op mijn kop. Ook winst!
  • Ik heb overwonnen: staande blijven in alle shit. Mijn man een burn-out, ik een psychose, toen ging vorig jaar kerst mijn schoonmoeder nog onderuit, die kwam in het ziekenhuis terecht, op de intensive care. Gelukkig is het een taaie, maar wat zijn we ons doodgeschrokken. Daar nog bovenop.
  • Mijn vader die viel, precies tijdens een reisje van mijn moeder. Die vervolgens zoveel last had van zijn rug dat hij geopereerd moest worden, ook daar maakte ik me zorgen om. Maar die komt nu langzaam ook weer op zijn (letterlijke) pootjes terecht.
  • En ik moest net een traantje wegpinken, want ik realiseerde me dat ik weer kan genieten. Dat ik heb genoten van de yoga vanochtend. Dat de muziek zo mooi was. En dat ik überhaupt weer schoonheid zie.
  • En ik heb overwonnen: mijn onzekerheid. Ik had soms nog het idee dat ik misschien nog andere dingen hoorde dan andere mensen of dingen zag die anderen niet zagen. Maar hoe weet je dan of het iets is wat iedereen ziet en meemaakt? Of dat het mijn psychosegevoeligheid is? Dus ik testte dat uit, door er open over te zijn. Hoor ik dit nu goed? Hoor jij dit ook? Klopt het dat ik hetzelfde meemaak als jij? En toch nog het gevoel hebben dat je half in een droom leeft. Omdat je dus niet zeker weet of iets klopt en het vertrouwen kwijt bent in jezelf. Maar gelukkig krijg ik steeds vaker het antwoord terug, van, ja dat klopt, ik dacht het ook te horen. (Pfieuw, opluchting). En daardoor groeit mijn vertrouwen weer. Al is het nog pril.

De vuile was buiten hangen

Er is nog iets in mij die toch nog twijfelt over wat ik hier aan het doen ben. Mijn ervaringsverhalen delen. Is dat wel slim? Is het handig dat iedereen meeleest met wat ik meemaak? Is het veilig? Ga ik dit nu wel posten? Wat als iemand me kwaad wil doen? Wat dan? En…vertel je zomaar alles? Is dit niet privé? (Die kreeg ik letterlijk te horen van iemand, toen ik openheid gaf over mijn psychosegevoeligheid en waar ik mee dealde op dat moment). Maar iets vertelt me dat ik gewoon door moet gaan, dat juist openheid geven leidt tot meer jezelf worden en minder angst over ‘wat ze wel niet zullen denken’. Dat ik door openheid te geven alle geheimen van tafel veeg. Dat ik daarmee juist het taboe op psychische kwetsbaarheden doorbreek. Maar, man, wat is het spannend om dit te doen. Vooral ook omdat het eigenlijk “niet hoort”.

Wat ook hoort bij het huidige moment is dat ik veel bezig ben met mijn dromen te willen volgen. De laatste psychose en mijn psychosegevoeligheid an sich heeft me doen beseffen dat er altijd een soort zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt. Psychose kan optreden, ongeacht of ik het goed doe of niet. Al heb ik uiteindelijk alles op de rit, dan nog is de kans aanwezig dat ik psychotisch ontregel. Stom he! Dat is eigenlijk zoiets als accepteren dat je dood gaat. Je weet ook niet of dat morgen gebeurd of pas over 20 jaar. Je weet alleen dat het kan gebeuren. En toen dacht ik. Oké, nou, als ik dat dus weet en ik kan er niets aan doen, dan kan ik er maar beter het beste van maken in de tijd die me, psychosevrij, nog rest. En ik begon te dromen… 🙂

Wat past?

Ik droomde ervan om ooit psycholoog te worden. Dat bleek niet haalbaar. Niet leuk, teveel computers, te weinig menselijk contact. Ik droomde ervan een mooie plek onder mijn pergola te maken, en ik wilde daar een hoekbank in. Dat bleek ook niet haalbaar, want mijn man vond het niks en zo’n groot ding zag er ook echt niet uit. Ik droomde er ooit van om kunstenares te worden. Ik had eindexamen tekenen gevolgd en ik had een fantastische docent die me zelfvertrouwen gaf en ik voelde, hier hoor ik thuis. Ik was echter 16 op dat moment en geen kunstacademie wilde me aannemen, omdat ik te jong was. Ik veranderde mijn droom. Dan maar iets doen wat ik ook goed kon en me makkelijk afging; sport. Vier jaar lang volgde ik de sportacademie, want daar wilden ze graag jonge mensen zoals ik. Hoe jonger hoe beter. Ik kwam alleen van die opleiding af en dacht? En nu dan? Ik ben 20, moet ik dan nu gaan lesgeven? Dat wil ik helemaal niet. Ik vroeg aan mijn ouders of ik mocht doorstuderen en dat mocht. Ik volgde psychologie in Nijmegen en ik was klaar, in vier jaar tijd en met een extra vak, maar compleet burn-out. Omdat ik denk ik, toen al voelde, dit past niet. Maar, ik had het niet voor niets gedaan. Het academisch denken, analyseren en leren nam ik met me mee. Ik kwam uiteindelijk toch in de sport terecht. Ouderensport in de wijk. Ik was daar coördinator en docent en af en toe werd mijn expertise op dat gebied gevraagd en ik kreeg af en toe ook adviesklussen. Maar na twee jaar was ik uitgekeken. Ik begreep wel hoe alles functioneerde. Het lesgeven zelf was ook saai en de overstijgende dingen, daar kreeg ik niet voor betaald. Toen ik psychotisch ontregelde voor de eerste keer in 2014, was dat een samenloop van omstandigheden die de boel hadden getriggerd. Toen verloor ik mijn dromen. En ik verloor vrienden. En ik verloor mezelf. Zo erg. Dat ik dacht; ik ga er alles aan doen om te veranderen.

Gedurende mijn herstel leek een goede vervolgstap om ervaringsdeskundige worden. Dan kon ik in ieder geval van mijn shit nog iets positiefs maken. Dan daar maar werk van maken. Maar ook daar was ik na twee jaar uitgekeken. Ik begreep wel hoe het zat. Ik kon daar nog van alles doen. Maar ook op vrijwillige basis, niet betaald. Nou, daar had ik dus geen zin in. En ik ging verder kijken. Dan maar bij een GGZ instelling. Maar; die wilden liever eerst een professional i.p.v. een ervaringsdeskundige. Dus toen bedacht ik. Dan ga ik wel voor psycholoog worden, daar heb ik immers een diploma voor. En ik zal ze wel eens even laten zien dat ik dat kan. En meer ben dan alleen maar een ervaringsdeskundige. Dat liep dus mis. Om weer terug te komen bij waar ik begon: Niet leuk, teveel computers, te weinig menselijk contact en ik voelde ook, mijn kwetsbaarheid kan een vergadertuin helemaal niet aan. Wat er onderling tussen collega’s gebeurde, dat kon ik helemaal niet aan. Ik was constant alert, constant bezig met die anderen. En ik raakte weer compleet uitgeput. Maar, ik had geleerd wat allemaal niet bij me paste. En ik besloot na die werkervaringsplek als psycholoog nu gewoon eens echt de tijd te nemen om erachter te komen wat ik dan wel wilde. En in januari 2023 begon ik deze website. Ik wilde weten wie ik was, zonder “moeten”, en om vanuit vrijheid te gaan kiezen. Ik was even niemand meer. Ik was geen sportjuf meer, geen ervaringsdeskundige, geen psycholoog en kunstenares vond ik doodeng om te worden, want daar kan je geen goud geld mee verdienen. Maar ik pakte een boek op over zeep maken en ik begon gewoon. Ik pakte stofjes op en begon er lekker dingen van te maken. En later, na het zeep maken en na psychose 3, pakte ik mijn penselen op en begon te schilderen. Ik heb nu nog steeds deze website en het gaat nog nergens heen. Maar, ik heb nu een overzicht van wie ik ben zonder al mijn titels en rollen.

Welke dromen ga ik volgen? Welke kant ga ik op? Die lang vervlogen droom van kunstenares worden, zit er nog in. Als ik luister naar mijn hart, dan zegt mijn hart; je bent een kunstenaar. En dus ben ik net heel klein begonnen. Ik droomde van de kunstacademie en een hot-shot designer worden. Maar, toen de droom wat vervloog en realisme inkickte een paar weken later kwam ik tot de conclusie: ja, maar wat ga je daar dan halen? Wat is je doel? Wat is de behoefte die daaronder ligt? Wil je gezien worden, wil je groot worden en bekend? Is dat het doel? Of wil je gewoon graag Lonneke zijn, die van schilderen houdt en gewoon daar beter in wil worden? Als je je ego loslaat, en je hoeft niet groots en vol bombarie te worden, wat wil ik dan leren? Fijnschilderen! Dat vind ik dus echte kunst en dat vind ik heerlijk om te doen. Het is gedetailleerd werken, het is op de mm nauwkeurig werken, het is kleur, het is oud ambacht, het is een vak. Het vereist geduld en kunde en techniek. En ik ben er goed in. 🙂

Echt goed in. Mijn eerste feedback van de fijnschilderacademie was: het is bovengemiddeld goed. Bovengemiddeld goed! Wauw!

En ik heb er nu voor gekozen om voor de hele opleiding te gaan. Ik ga straks het eerste jaar volgen en ik heb daar helemaal zin in.

Inspiratie en daardoor deuren willen sluiten

Vandaag las ik een verhaal van iemand, ik weet even niet wie, maar het kwam voorbij op facebook. Hij vertelde het verhaal dat hij verslaafd was geweest en vanuit herstel in een omgeving terecht was gekomen met mensen die allemaal hetzelfde hadden meegemaakt en allemaal hetzelfde zochten bij elkaar en met elkaar. Een beetje zoals Ixta Noa voor mij is geweest. Je vind elkaar in je gedeelde kwetsbaarheid en dat schept een band. Maar, zei hij. Voor mijn proces van groeien is het veel beter om ook uit die omgeving te komen. Het niet steeds weer opnieuw te hebben over wat “toen” was en er maar in blijven hangen. Maar juist verder te gaan en te leren voelen en omgaan met de echte wereld. Het grappige vond ik dat ik dat dus helemaal herkende. Ik was op een gegeven moment ook klaar bij Ixta Noa, maar toch kon ik niet de stap zetten om het helemaal af te sluiten. Omdat ik vond dat ik nog wat te vertellen had. Dat het belangrijk was mijn verhaal te vertellen en te blijven schrijven voor anderen. Maar, ik vergat even, dat ook ik gegroeid ben en dat ik daar dus niets meer te halen heb. Het is voorbij. Ik heb genoeg verteld en geschreven.

Volgens mij kan ik straks gewoon bij “over mij” schrijven: Ik heb een psychosegevoeligheid en ik heb drie psychoses gehad. En daaruit ontstond “ik”. Ik was een verwarde vrouw en heb nog kans op dat het misschien in de toekomst nog wel een keer gebeurd. Maar het is iets dat bij me hoort en wat niet perse iedere keer weer opnieuw verteld hoeft te worden.

Het is geweest. Ik heb er van geleerd. En ik ben klaar om verder te gaan. Maar op mijn manier en zonder alles te willen psychologiseren. Ik laat het los. Het ervaringsdeskundige zijn. Het psycholoog zijn. Het bewegingsdeskundige zijn. Ik laat los wat niet meer bij me past en ik ga helemaal voor wat ik wel graag wil. En voor nu is dat stoppen met het schrijven van ervaringsverhalen en helemaal gaan voor kunst en creëren. En voor de liefde van mijn gezin. Dat vind ik veel belangrijker en zinvol.

Voor herhaling vatbaar

Zo grappig om dit na een paar weken weer terug te lezen. Ik heb inmiddels ontzettend lopen snijden in deze website en het opnieuw eigen gemaakt. Mijn groei erin verwerkt. Ik las herstelverhaal terug en zag dat ik in 2024 net voor ik werd opgenomen precies hetzelfde zei en ervoer. Ik ga voor de kunst en laat ervaringsdeskundige/psycholoog achter me en ga me richten op wat ik mooi vind. Creëren. En daar sta ik nog steeds achter.

Sommige dingen veranderen niet. Zoals dat ik toch nog graag schrijf over kwetsbaarheid en weerbaarheid t.a.v. psychose. Of dat ik graag schilder, nog steeds. Met naaien dacht ik wel; dit vind ik leuk, maar dat is niet waar mijn hart helemaal ligt. Dat ligt toch echt meer bij schilderen. Zeep maken blijkt ook meer hindernissen te geven soms dan dat ik wil. Om te verkopen moet je eigenlijk een rapport op laten stellen, wat geld kost. Als je het aan anderen gaat verkopen dan moet het veilig zijn. Als je daar een webwinkel voor maakt dan wordt het vrijwel meteen een bedrijf en daar heb ik dan weer geen zin in. En om zeep te maken is gewoon echt best wel duur. Kortom, het is me niet vrij genoeg. Ik denk dat, ook met oog op de opleiding dat ik me ga toespitsen op schilderen. Vrij. Mij. En ik ben er goed in. Ik durfde alleen nog niet alles weg te doen. Mijn blog en mijn andere creaties. Het is nog te leuk om allemaal te laten. Maar. Ik heb een keuze gemaakt. En ik ben benieuwd wat het me gaat brengen.

Iets nieuws, iets leuks, even wat anders. Zonder meteen van allerlei verantwoordelijkheden. Gewoon, omdat het mag 😀

En dat zinnetje van: ik ga nu stoppen met psycholoog zijn en ervaringsdeskundige : ik ben toch bang dat dat niet helemaal lukt. Omdat ik het veel te interessant vind allemaal. En, omdat ik ondanks dat ik het los wil laten, toch ook nog steeds ben. Maar, ik schrijf er dan liever over, en vanuit wat ik ken, dan dat ik er therapie over wil gaan geven ofzo. In deze vorm is het wat mij betreft prima. Laat me nog maar eventjes aanmodderen. 🙂